بحران معنویت الهی، به عنوان چارچوب هستی شناختی در هستی شناسی انسانی، با سلطه مدرنیته بر مادی گرایی و لذت جویی مادی، تعادل نفس و جسم را مختل می کند و به خلا هویتی، پوچی و آسیب شناسی های مرتبط با بحران معنا دامن می زند؛ این خلا از شبه معنویت ها برمی خیزد و مدل های الهیاتی- روانشناختی بومی را برای بازسازی فطرت اصیل ضروری می سازد. این مطالعه، چارچوب مفهومی معنویت الهی را تبیین می کند، تاثیرات وجودی آن را کالبدشکافی می نماید و بحران معاصر را (سبب شناسی، پیامدها، درمان) بازجویی می کند تا به پرسش «بحران معنوی در هستی شناسی انسانی چیست و ابزارهای اسلامی چگونه آن را مهار می کنند؟» پاسخ دهد. رویکرد کیفی تحلیلی- توصیفی، منابع اولیه (قرآن کریم و روایات( و ثانویه )مقالات و آثار پژوهشی معتبر) را به طور نظام مند استخراج و ترکیب می کند تا مدل مفهومی-کاربردی بسازد. معنویت، جوهر فروتنی محور و چند لایه و ظرف فضائل بنیادین است؛ بحران، «معیشت تنگ» از مادی گرایی، جهل، فقر و غفلت مقام انسانی برمی خیزد؛ پیامدها: فساد، تسلیم هوس رانی، قتل؛ تاثیرات: گسترش قلبی، آرامش روانی، بصیرت نافذ، پیوند برادرانه؛ درمان: خدامحوری، تصفیه اخلاقی، شناخت فطرت. بنابراین یافته ها، بحران را از خطر به کانون تحول از طریق روش شناسی اسلامی تبدیل می کنند و فهم موجود را از توصیفی به مداخله ای ارتقا می بخشند؛ پیامدها: پیشگیری از زوال اجتماعی و جهت دهی سیاست های فرهنگی به خداشناسی فطرت محور. پیشنهادات آینده: آزمون تجربی تصفیه در محیط های شهری؛ تقابل چارچوبی با مدل های غربی
